دوست داری؟ امتحانش کن!
گفتگویی با استیو کارل ستاره سریال Rooster
بازگشت استیو کارل به سریال ها، بعد از سال‌ها فاصله از نقش‌های کمدی ماندگارش، به‌تنهایی برای جلب توجه مخاطبان کافی بود؛ اما «روستر» چیزی فراتر از یک بازگشت نوستالژیک است. این مجموعه کمدی-درام HBO که به قلم بیل لارنس، خالق آثاری چون Ted Lasso و Shrinking ساخته شده، داستان نویسنده‌ای مشهور را روایت می‌کند که برای ترمیم رابطه‌اش با دخترش وارد فضای یک دانشگاه می‌شود؛ جایی که بحران‌های خانوادگی، شکاف‌های نسلی و طنزی هوشمندانه در هم تنیده می‌شوند.
گفتگویی با استیو کارل ستاره سریال Rooster
بازگشت استیو کارل به سریال ها، بعد از سال‌ها فاصله از نقش‌های کمدی ماندگارش، به‌تنهایی برای جلب توجه مخاطبان کافی بود؛ اما «روستر» چیزی فراتر از یک بازگشت نوستالژیک است. این مجموعه کمدی-درام HBO که به قلم بیل لارنس، خالق آثاری چون Ted Lasso و Shrinking ساخته شده، داستان نویسنده‌ای مشهور را روایت می‌کند که برای ترمیم رابطه‌اش با دخترش وارد فضای یک دانشگاه می‌شود؛ جایی که بحران‌های خانوادگی، شکاف‌های نسلی و طنزی هوشمندانه در هم تنیده می‌شوند. منتقدان، «روستر» را به خاطر تعادل میان شوخی‌های ظریف و لحظه‌های احساسی ستوده‌اند و استقبال گسترده مخاطبان باعث شد HBO تنها چند هفته پس از آغاز پخش، ساخت فصل دوم آن را تأیید کند.
در مرکز تمام این موفقیت‌ها، استیو کارل قرار دارد؛ بازیگری که بار دیگر ثابت می‌کند قدرت اصلی‌اش نه در اجرای کمدی‌های اغراق‌آمیز، بلکه در جان بخشیدن به شخصیت‌هایی آسیب‌پذیر، دوست‌داشتنی و عمیقاً انسانی است. گفت‌وگویی که پیش رو دارید، نگاهی نزدیک به تجربه کارل از ساخت «روستر»، همکاری با بیل لارنس و دلایل انتخاب نقشی است که بسیاری آن را مهم‌ترین حضور تلویزیونی او پس از «اداره» می‌دانند.
چه چیزی در ابتدا شما را به پروژه «Rooster» جذب کرد؟ آیا بیشتر به خاطر حضور بیل لارنس بود؟
واقعاً همه‌چیز به خاطر بیل لارنس بود؛ از ابتدا تا انتها. همیشه طرفدار کارهایش بودم، هرچند حتی تا آن زمان او را از نزدیک ندیده بودم. او درباره ایده این سریال با من تماس گرفت و من با او و شریک نویسندگی و تهیه‌کننده‌اش، مت تارسیز، جلسه‌ای داشتم. درباره رابطه‌مان با دخترهایمان در آن سن‌وسال صحبت کردیم و موضوع برایم خیلی جالب شد. بعد آن‌ها رفتند و فیلمنامه را نوشتند و چند ماه بعد قسمت آزمایشی را برایم فرستادند؛ یکی از بهترین پایلوت‌هایی بود که تا به حال خوانده‌ام.
گرگ خیلی از دخترش محافظت می‌کند و گاهی از مرزهای والدگری عبور می‌کند. آیا این چیزی است که با آن ارتباط برقرار می‌کنید؟
فکر می‌کنم تصویر بسیار صادقانه‌ای است. رابطه رفت‌وبرگشتی بین پدر و دختر گاهی خنده‌دار است و گاهی دل‌شکن. این دو نفر عاشق هم هستند، اما در موقعیتی قرار گرفته‌اند که این نزدیکی برای دختر کمی بیش از حد است. با این حال، شخصیت من مثل خودم نوعی خودآگاهی دارد. به طور کلی، می‌دانم چه زمانی دارم تبدیل به آن پدر آزاردهنده می‌شوم. بیشتر پدرها می‌دانند چه زمانی دارند روی اعصاب بچه‌هایشان می‌روند، و من هم گاهی عمداً کارهایی می‌کنم که بچه‌هایم را کلافه کند. این هم بخشی از پدر بودن است.
چطور بچه‌هایتان را دیوانه می‌کنید؟
وقتی دخترم کوچک بود، با رفتارهای بامزه در جمع خجالت‌زده‌اش می‌کردم؛ مثلاً وسط سوپرمارکت با موسیقی می‌رقصیدم. هیچ‌وقت صحنه بزرگی راه نمی‌انداختم؛ فقط در حدی که موهای پشت گردنش سیخ شود. می‌گفت: «بابا، نکن!» اما بخشی از وجودش واقعاً از این کار خوشش می‌آمد. آرامشی در این هست که بدانی با وجود تمام مسخره‌بازی‌ها و آزاردهنده بودن پدرها، در نهایت پایه رابطه تعهد کامل به دخترشان است.
به نظر می‌رسد گرگ هنوز دخترش را همان بچه کوچک می‌بیند، اما در عین حال می‌خواهد دوستش هم باشد. شما این گذار به بزرگسالی را با فرزندانتان چطور تجربه کرده‌اید؟
رابطه با فرزندانت وقتی بچه هستند کاملاً متفاوت است با زمانی که بزرگسال می‌شوند. اما بین «دوست بودن» با بچه‌ها و «نزدیک بودن» به آن‌ها تفاوت قائل می‌شوم. من و همسرم قرار نیست دوست فرزندانمان باشیم؛ ما والدین آن‌ها هستیم. فکر می‌کنم شخصیت من هم همین‌طور فکر می‌کند. او می‌خواهد به دخترش نزدیک باشد، اما در عین حال آدم نسبتاً تنهایی است. چه قبول کند چه نه، واقعاً به او نیاز دارد؛ اما دخترش این را نمی‌بیند، چون زندگی خودش را دارد.
دیدن اینکه فرزندانتان وارد دنیا می‌شوند و زندگی خودشان را می‌سازند چه حسی دارد؟
فکر می‌کنم بهترین بخش این مرحله دیدن شکوفا شدن آن‌ها، اشتباه کردن و یاد گرفتن از آن اشتباهات است. هرچقدر هم بخواهی مثل دوران کودکی کنارشان باشی و مشکلاتشان را حل کنی، دیگر نمی‌توانی. آن‌ها رشد می‌کنند، بالغ می‌شوند و وقتی بیشتر خودشان و خواسته‌هایشان را می‌شناسند، بامزه، باهوش و حساس‌تر می‌شوند. دیدن اینکه از بچه‌های کوچک تبدیل به بزرگسالانی می‌شوند که تو را به چالش می‌کشند و طعنه و طنز را می‌فهمند، هیجان‌انگیز است.
«به طور کلی، می‌دانم چه زمانی دارم تبدیل به آن پدر آزاردهنده می‌شوم.»
شما طی سال‌ها پروژه‌های مختلفی نوشته‌اید و در «Rooster» هم نقش یک نویسنده را بازی می‌کنید. آیا تا به حال به نوشتن کتاب فکر کرده‌اید؟
شخصیت گرگ تا حدی بر اساس نویسنده‌ای شبیه کارل هایاسن ساخته شده، و در طول سریال جلد کتاب‌هایی را می‌بینیم که درباره شخصیتی به نام «Rooster» نوشته است. من ایده بامزه‌ای به بیل پیشنهاد دادم که یک کتاب واقعی «Rooster» منتشر کنیم که به سریال مرتبط باشد؛ چیزی که انگار به قلم گرگ روسو نوشته شده است. حدود سه دقیقه با خودم فکر کردم: «شاید بد نباشد امتحانش کنم…» و بعد گفتم: «نه!» [می‌خندد.] در تئوری ایده فوق‌العاده‌ای است، اما نوشتن کتاب نوع دیگری از انضباط می‌خواهد. تا حالا انجامش نداده‌ام، ولی شاید روزی وقتی پیرتر شدم و فقط نشسته بودم و همسرم گفت «باید یک کاری بکنی؛ الان فقط داریم به هم خیره می‌شویم»، شاید آن موقع.
آیا هیچ‌وقت به دنبال شغلی غیر از بازیگری بوده‌اید؟
واقعاً تا بعد از دانشگاه به خودم اجازه ندادم بازیگری را امتحان کنم. بخش زیادی از این موضوع به والدینم و حمایتی که همیشه از من کردند مربوط می‌شد. حس می‌کردم بیشتر از این به آن‌ها بدهکارم که فقط بگویم «ممنون بابت تحصیلات عالی، حالا می‌خواهم بازیگر شوم.» هیچ‌وقت به من نگفتند چه کاری انجام بدهم، هرچند فکر می‌کنم مادرم مخفیانه دوست داشت وکیل شوم — که بد هم به نظر نمی‌رسید، برای همین در آزمون LSAT شرکت کردم. اما بعد از دانشگاه، چند نفر از دوستانم داشتند به شیکاگو می‌رفتند تا شانسشان را در بازیگری امتحان کنند و پرسیدند آیا می‌خواهم در اجاره یک آپارتمان ارزان شریک شوم یا نه. والدینم کاملاً موافق بودند و گفتند: «حتماً. اگر چیزی را واقعاً دوست داری، باید امتحانش کنی.»
وقتی بازیگری را شروع کردم، با خودم گفتم: «اگر جواب نداد، تاریخ درس می‌دهم و عصرها مربی هاکی یا لاکراس می‌شوم.» و راستش فکر می‌کردم در آن هم می‌توانستم موفق باشم.
تصور می‌کنم آن زندگی ریتم کاملاً متفاوتی می‌داشت.
قطعاً. ولی خب، چه کسی می‌داند؟ زندگی پر از پیچ‌وخم‌های مختلف است. وقتی تصمیم گرفتم بازیگر شوم، با خودم گفتم: «اگر بتوانم از این راه زندگی‌ام را بگذرانم، یعنی موفق شده‌ام.» وقتی حدود ۴۰ ساله بودم و موفقیت واقعاً شروع به رشد کرد، برایم غافلگیرکننده بود. هرگز انتظارش را نداشتم. خیلی قدردان بودم، اما هدف اصلی‌ام این نبود.
تعریف شما از موفقیت در طول زمان تغییر کرده؟
اینکه کاری را انجام دهم که دوستش دارم، بتوانم قبض‌هایم را پرداخت کنم و خانواده‌ام را بزرگ کنم، هنوز هم برایم فوق‌العاده به نظر می‌رسد. در خیلی از سخنرانی‌های فارغ‌التحصیلی می‌گویند: «رؤیاهایتان را دنبال کنید. کاری را انجام دهید که عاشقش هستید.» اما همه دقیقاً نمی‌دانند عاشق چه هستند یا رسالتشان چیست. من از این نظر خیلی خوش‌شانس بودم.
اولین باری که احساس کردید واقعاً «موفق شده‌اید» را به یاد دارید؟
وقتی وارد گروه تور «The Second City» شدم. هفته‌ای حدود ۲۲۰ دلار درآمد داشتم که آن زمان کاملاً کافی بود. و واقعاً فکر می‌کردم همین یعنی موفقیت. حتی بعد از اکران فیلم The 40-Year-Old Virgin هم هنوز مطمئن نبودم که موفق شده‌ام.
یادم هست برای جلسه‌ای به استودیوی وارنر برادرز دعوتم کردند و من فکر می‌کردم تست بازیگری است. با کیف دستی، عکس بازیگری و رزومه‌ای که پشتش منگنه شده بود وارد شدم. در اتاق کنفرانس کنار مدیرانی مثل جف رابینوف، رئیس وقت وارنر برادرز، نشسته بودم و با خودم می‌گفتم: «من اینجا چه کار می‌کنم؟» بعد او گفت: «می‌خواهیم فیلم Get Smart را بازسازی کنیم و دوست داریم نقش مکسول اسمارت را شما بازی کنید.» ناگهان از تصور اینکه این فقط یک تست است رسیدم به اینکه «می‌خواهیم ستاره فیلم باشی.» آن لحظه واقعاً انفجار ذهنی بود. چون زیر میز هنوز دستم روی عکس بازیگری‌ام بود و آماده بودم بابت دعوتشان تشکر کنم و بروم.
