مسیر هنری؛ از گرافیک تا موسیقی

بهزاد عمرانی برخلاف تصور رایج، گرافیک را نه یک مسیر رهاشده بلکه یک ریشه فعال در کار هنری‌اش می‌داند. او معتقد است ذات گرافیک با جابه‌جایی و چندوجهی بودن گره خورده و همین ویژگی باعث شده بسیاری از گرافیست‌ها به حوزه‌های دیگر هنر مهاجرت کنند. نکته قابل توجه این است که نگاه بصری عمرانی، تأثیر مستقیمی بر هویت گروه بمرانی گذاشته؛ از نام آلبوم‌ها گرفته تا طراحی لوگو و حتی فضای موسیقایی آثار. آلبوم‌هایی مانند «آسمان زرد و خورشید آبی» یا لوگوی معروف بمرانی با لامپ آبی در زمینه زرد، نشان می‌دهد که موسیقی این گروه تنها شنیدنی نیست، بلکه دیدنی هم هست.
 

در این بخش می‌توان ارتباط گرافیک و موسیقی در کار بهزاد عمرانی را چنین خلاصه کرد:
 

•    - استفاده از رنگ، تضاد و نماد در نام‌گذاری آلبوم‌ها

•    - اهمیت بالای هویت بصری گروه بمرانی

•    - طراحی شخصی پوسترهای تئاتر و پروژه‌های هنری

•    - نگاه مفهومی به موسیقی به‌عنوان یک «اثر چندرسانه‌ای»

بمرانی؛ یک گروه، نه یک نام شخصی

ماهنامه شستی - عمرانی از ابتدا تصمیم گرفت نام شخصی‌اش را روی گروه نگذارد. «بمرانی» ابتدا یک شوخی اینترنتی و اسم مستعار بود، اما به‌مرور به هویت یک گروه شش‌نفره تبدیل شد؛ هویتی که دیگر متعلق به یک نفر نیست. گروه بمرانی کار خود را به‌صورت زیرزمینی آغاز کرد و پس از انتشار چند اثر بدون مجوز، مسیر پرچالش دریافت مجوز رسمی را طی کرد؛ مسیری که گاهی تا دو سال انتظار و بلاتکلیفی را به همراه داشت. همین دوران، نقش مهمی در شکل‌گیری لحن موسیقی گروه داشت؛ لحنی که میان اعتراض خاموش، طنز تلخ و روایت‌های شخصی در نوسان است.
 

ویژگی‌های شاخص بمرانی در این دوره:
 

•    - شروع فعالیت به‌صورت زیرزمینی

•    - تجربه طولانی و فرسایشی دریافت مجوز

•    - تمرکز بر اجرای زنده و موسیقی تئاتر

•    - فاصله گرفتن از فرمول‌های رایج موسیقی پاپ

موسیقی، تئاتر و تجربه زیستن در محدودیت

یکی از نقاط عطف کارنامه بمرانی، حضور پررنگ در موسیقی تئاتر است. همکاری با هنرمندانی مانند سجاد افشاریان و اجرای مداوم در تئاتر شهر، باعث شد این گروه برای مدتی رکورددار تولید موسیقی تئاتر باشد. با این حال، عمرانی صادقانه اعتراف می‌کند که این مسیر بیشتر از آنکه سود مالی داشته باشد، تجربه‌ای هنری و فرساینده بوده است. او موسیقی را نه یک شغل صرف، بلکه ابزاری برای تخلیه درونی می‌داند؛ تخلیه‌ای که ناخواسته به همذات‌پنداری جمعی منجر شده است. به باور او، محدودیت‌ها اگرچه آزاردهنده‌اند، اما به شکل paradoxical باعث افزایش آگاهی و انتقال معنا در جامعه می‌شوند.

شهرت، سلبریتی بودن و فاصله آگاهانه

بهزاد عمرانی خود را سلبریتی نمی‌داند و با این مفهوم رابطه‌ای دوگانه دارد. از یک‌سو صدایش در کافه‌ها و فضاهای عمومی پخش می‌شود و مخاطبان زیادی دارد، و از سوی دیگر، هنوز در خیابان ناشناس است. همین وضعیت میانی باعث شده او نه درگیر لایف‌استایل نمایشی شود و نه خود را از مردم جدا بداند. او برخلاف بسیاری از چهره‌های موسیقی، به مد، برند و نمایش ظاهری وابسته نیست و بیشتر به تمیزی، سادگی و راحتی اهمیت می‌دهد. این رویکرد، بازتابی از شخصیت شخصی و هنری اوست؛ شخصیتی که بیش از «دیده شدن»، به «صادق بودن» اهمیت می‌دهد.

غم، مهاجرت و زبان مشترک

در آثار اخیر بمرانی، اندوه پررنگ‌تر از گذشته است. عمرانی دلیل این موضوع را مهاجرت تدریجی دوستان، تنهایی و رسیدن به سنی می‌داند که ساختن روابط تازه در آن آسان نیست. او مهاجرت را تصمیمی پیچیده می‌بیند و معتقد است زبان، شوخی و جهان ذهنی یک هنرمند، به زیست‌بوم اجتماعی‌اش وابسته است. به نظر او، موفقیت هنری در خارج از کشور برای خواننده‌ای که با زبان و خاطره جمعی یک جامعه شکل گرفته، همیشه تضمین‌شده نیست؛ هرچند تجربه کنسرت در اروپا و شهرهایی مانند برلین و آمستردام برایش جذاب بوده است.

جمع‌بندی

بهزاد عمرانی نمونه‌ای از هنرمندی است که نه در پی قهرمان‌سازی از خود است و نه در پی انکار مسیرش. او با صداقت از شکست‌ها، تردیدها و تغییرات درونی‌اش می‌گوید و همین صداقت، دلیل اصلی ارتباط مخاطبان با موسیقی بمرانی است.
«خودم را سلبریتی نمی‌دانم» شاید یک جمله ساده باشد، اما در دل خود، جهان‌بینی هنرمندی را دارد که هنوز ترجیح می‌دهد بیشتر شنیده شود تا دیده.

برای مطالعه بیشتر به اخبار شستی مراجعه کنید.